![‘Wij zijn veerkrachtig’: Mauritius consolideert langzaam de winst op ecotoerisme | Omgeving ‘Wij zijn veerkrachtig’: Mauritius consolideert langzaam de winst op ecotoerisme | Omgeving](https://www.aljazeera.com/wp-content/uploads/2023/11/Patrick-Haberland-front-gives-instructions-on-how-to-row-in-the-mangroves-of-Ile-dAmbre.-His-associate-Rony-Lafrance-back-comes-from-generations-of-local-fishermen-LORRAINE-MALLINDER-1701354139.jpeg?resize=1920,1440)
Île d’Ambre, Mauritius – Er wordt gezegd dat dit de plaats is waar de laatste dodo werd waargenomen. Maar vandaag de dag staat Île d’Ambre, een eilandje voor de noordoostelijke kust van Mauritius, omzoomd door heldergroene mangroven, niet symbool voor uitsterven, maar voor overleven.
Zoals gids Patrick Haberland uitlegt, werden tot halverwege de jaren negentig enorme stukken mangroven verwoest, opengereten voor brandhout of om de weg vrij te maken voor bootroutes en hotelbouwprojecten.
Het kappen van mangroven is nu bij moist verboden. Na een nationale natuurbehoudsactie zijn locaties als Île d’Ambre sindsdien hersteld. Nu is het een nationaal park, beschermd door het bosbouwdepartement van de overheid.
Omdat ze aan uitsterven zijn ontsnapt, zijn de bomen nu van vitaal belang voor het voortbestaan van de natie. Hun dichte, hardnekkige wortels vormen samen met het koraalrif en de zeegrasvelden de belangrijkste verdedigingslinies van het eiland tegen de opkomende getijden die de zilverkleurige stranden eroderen en het water opslokken. 20 meter van de kustlijn in de afgelopen tien jaar.
Het is een hachelijke situatie die zwaar weegt op Haberland, die Yemaya Adventures runt, een klein bedrijf dat toeristen meeneemt op kanotochten door de mangroven. Hij is een van een groeiend aantal lokale bewoners die pleiten voor een ‘back-to-nature’-benadering van het toerisme. “Het milieu voorziet ons van ons levensonderhoud. Als we het niet respecteren, hebben we geen werk”, zegt hij.
![Kajakken tussen de mangroven op Île d'Ambre, een eilandje voor de noordoostkust van Mauritius](https://www.aljazeera.com/wp-content/uploads/2023/11/Kayaking-amidst-the-mangroves-at-Ile-dAmbre-an-islet-off-the-north-eastern-coast-of-Mauritius-LORRAINE-MALLINDER-1701354127.jpeg?w=770&resize=770%2C513)
‘Het doden van de gouden gans’
Nu toeristen hier in steeds grotere aantallen komen – een stijging van bijna 60 procent in de eerste helft van dit jaar – bevindt het eiland zich in een dilemma. Hoe kan het een industrie in stand houden die niet alleen zijn kwetsbare ecosystemen onder druk heeft gezet, maar ook heeft bijgedragen aan de mondiale klimaatverandering, die op zijn beurt de riffen verbleekt en ervoor zorgt dat de zeespiegel met een alarmerende 5,6 mm per jaar stijgt?
“Het doodt de gouden gans en vernietigt het milieu”, zegt activist Yan Hookoomsing van de non-profitorganisatie Mru2025. Zoals Hookoomsing opmerkt, breidt de hotelindustrie zich nog steeds uit. In 1997 stelde het regeringsplan ‘Visie 2020’ voor de industrie een ‘groen plafond’ van 9.000 hotelkamers voor het hele land in. Onlangs heeft minister van Toerisme Steven Obeegadoo 19 nieuwe hotelgebouwen aangekondigd, wat het totaal op bijna 16.000 zal brengen.
Nu het aantal toeristen toeneemt, voeren Hookoomsing en zijn companion, Carina Gounden, campagne om de zuidkust van het land af te schermen, door een geopark voor te stellen aan de adembenemende kustlijn, met zandduinen, zeekliffen, lavagrotten, poelen, watervallen, estuaria, lagunes en open oceaan.
Het ‘groene lengthy’-project, dat momenteel in afwachting is van goedkeuring door de overheid, zou een logische stap zijn voor een land dat zijn afhankelijkheid van toerisme probeert te compenseren met een beleid voor duurzaam landgebruik – er is nog maar vier procent van het inheemse bos over, het resultaat van de extensieve suikerrietteelt die teruggaat tot het midden van de 19e eeuw.
Hookoomsing en Gounden werden verliefd terwijl ze campagne voerden om hotelontwikkelaars van Pomponette, een openbaar strand in het zuiden, te verdrijven – een strijd die ze uiteindelijk in 2020 wonnen. Internet als zoveel andere hotelprojecten zouden de lokale bewoners van hun kusten zijn uitgesloten. “We moeten nadenken over hoe we deze ruimtes delen”, zegt Goldenen. “Je kunt het publiek niet zomaar vertellen dat ze weg moeten gaan.”
“Mauritianen voelen zich tweederangsburgers”, voegt ze eraan toe. “Er is een gevoel dat je iets verliest waar ze blij van werden: de schoonheid van hun land. Dit heeft invloed op de manier waarop we toeristen verwelkomen.”
Geen greenwashing meer
“De basislijn van wat acceptabel is, is aan het veranderen”, zegt Vikash Tatayah, directeur natuurbehoud bij de Mauritian Wildlife Basis.
Hij rekent erop dat toeristen de stap naar duurzaamheid helpen stimuleren. Op dit second ontwikkelt de stichting niche-activiteiten op het gebied van ecotoerisme waarmee bezoekers tijd kunnen doorbrengen met lokale onderzoekers. Eco-vrijwilligerswerk is een ander potentieel groeigebied, waardoor toeristen kunnen deelnemen aan natuurbehoud.
De natuur is een van de trekpleisters van het eiland, zegt hij. “Mensen komen uit alle hoeken van de wereld om de torenvalken en de roze duiven te zien. Sommigen komen om zeldzame reptielen te zien. Anderen komen voor de zeldzame planten zoals de tambalacoque (dodoboom) of de mandrinette-hibiscus.”
![Een groep Duitse toeristen bereidt zich voor op hun kajakexpeditie naar Île d'Ambre, een eilandje voor de noordoostkust van Mauritius](https://www.aljazeera.com/wp-content/uploads/2023/11/A-group-of-German-tourists-prepare-for-their-kayaking-expedition-to-Ile-dAmbre-an-islet-off-the-north-eastern-coast-of-Mauritius-LORRAINE-MALLINDER-1701354157.jpeg?w=770&resize=770%2C513)
“Eén ding dat inns en bedrijven in de toekomst niet meer zullen kunnen doen, is greenwashing: we hebben al onze plastic bekers afgeschaft, dus we zijn ecologisch”, voegt hij eraan toe. “Toeristen zullen het milieubeleid willen kennen van de landen die ze bezoeken. Ze zullen willen weten dat inns zich inzetten voor natuurbehoud en dat het personeel lokaal werkzaam is.”
Zich bewust van de veranderende stemming, komt ook de luxemarkt in actie. Lokale groep Rogers heeft het voormalige suikerlandgoed Bel-Ombre een nieuwe bestemming gegeven en het gebied opnieuw gelanceerd als een soort mekka voor ecotoerisme. De drie inns bieden koolstofneutrale pakketten aan waarin initiatieven voor zonne-energie en waterhergebruik zijn geïntegreerd, waarbij de uitstoot wordt gecompenseerd through het Afrikaanse koolstofkredietprogramma Aera.
De inns bevinden zich in een bufferzone in het door UNESCO erkende biosfeerreservaat Black River Gorges Nationwide Park-Bel Ombre. Het reservaat beslaat meer dan 8.500 hectare en wordt gezien als een mannequin voor milieuvriendelijke ontwikkeling, waarbij endemische bomen zoals de zwarte ebbenhout terugkomen en een thuis worden geboden aan zeldzame inheemse soorten zoals de Mauritiaanse vliegende vos en de roze duif. .
Eerlijke verandering
Verandering lijkt onvermijdelijk, maar zal billijk moeten zijn als ze echt duurzaam wil zijn, zeggen analisten.
“We moeten de zee, het zand en de zon veranderen in herstel, recycling en respect”, zegt oceanograaf Vassen Kauppaymuthoo. “Het milieu kan worden gebruikt als een transformatief instrument voor het toerisme. Als ecotoerisme wordt gepresenteerd als een kans waaraan mensen kunnen deelnemen, waardoor ze weer vertrouwen krijgen, dan kunnen we deze vonk overbrengen.”
Hij denkt dat deze transformatie tot op zekere hoogte lang en diep nadenken over de identiteit van het land zal vergen, waarbij de recente traits zullen worden omgedraaid waarbij het land blitse bestemmingen als Dubai en Singapore heeft gekopieerd. Als dit niet goed wordt gedaan, kan de sector, die een kwart van het bruto binnenlands product (bbp) vertegenwoordigt, de kant van de dodo opgaan, zegt hij.
Maar als er iets is waar dit kleine land in uitblinkt, dan is het overleven. Toen Mauritius in 1968 zijn eerste stappen zette als onafhankelijke natie, met alleen suikerrietmonogewassen op zijn naam, werd voorspeld dat het zou mislukken. In de jaren negentig werd het geprezen als mannequin voor het Afrikaanse continent.
“Uiteindelijk zijn we veerkrachtig”, zegt Kauppaymuthoo. “We zijn gewend aan radicale veranderingen.”