![Ondanks uitdagingen is dit de reden waarom deze zwarte vrouwelijke docenten in de klas blijven Ondanks uitdagingen is dit de reden waarom deze zwarte vrouwelijke docenten in de klas blijven](https://edsurge.imgix.net/uploads/post/image/15709/shutterstock_383673970__1_-1705424580.jpg?auto=compress,format&w=1024&h=512&fit=crop)
Dat meldde het Amerikaanse ministerie van Onderwijs vorig jaar Zwarte docenten vormen ongeveer 9 procent van de lerarenbevolking, waarvan de meerderheid zwarte vrouwen zijn. Als groep die vaak wordt bestudeerd maar buiten de gesprekken wordt gehouden, wilden we opzettelijk ruimtes voor zwarte vrouwen binnen en buiten het genderspectrum faciliteren en meer te weten komen over hun ervaringen in dit klimaat, aangezien veel current onderzoek betrekking heeft op ervaringen van pre-pandemische docenten.
Vreugde bij het leren, zwarte literatuur ontdekken en het hebben van een herkenbaar rolmodel zijn enkele van de voordelen van het hebben van een zwarte leraar voor zwarte studenten. Maar in ons onderzoek naar de ervaringen van deze ondervertegenwoordigde groep ervoeren de meeste zwarte vrouwen met wie we spraken het tegenovergestelde op hun werkplek, namelijk apathie en interpersoonlijk racisme en discriminatie. Ze drukten ook het gewicht uit van meer obscure ongelijkheden, zoals de verborgen emotionele arbeid tegen het beschermen van zwarte studenten tegen ongepaste disciplinepraktijken en het omgaan met de stress die gepaard gaat met racisme en seksisme. Wat ze beschrijven zijn manifestaties van systemische ongelijkheden die van invloed zijn op zwarte leraren.
De 27 zwarte vrouwen die we interviewden waren zeer zelfbewust. De meesten meldden dat ze een grondig begrip hadden van de manieren waarop intersectionele onderdrukking in hun werk naar voren komt en hoe deze doorwerkt in hun persoonlijke leven. Als gevolg hiervan kunnen zelfs de sterkste en meest zelfbewuste zwarte vrouwen onbewust de stress van deze frequente ontmoetingen internaliseren, wat stroomafwaartse gevolgen kan hebben voor hun professionele en persoonlijke zelfbeeld, emotioneel welzijn en fysieke gezondheid.
Ondanks het risico op negatieve gevolgen als je onbeschaamd en authentiek opduikt, gaven verschillende onderzoeksdeelnemers aan dat leraar zijn hun roeping, hun doel en hun vreugde is. Met title werd in dit onderzoek duidelijk dat voor zwarte vrouwelijke onderwijzers het leraarschap meer een identiteit is dan een functietitel.
Gebruik maken van een zwart feministisch raamwerk
Tijdens de interactie met de vrouwen die zo vriendelijk waren om deel te nemen aan ons onderzoeksproject, merkte ik dat gevoelens uit de zwarte feministische literatuur door elk gesprek weerkaatsten.
Hoewel niemand specifiek Bell Hooks of Patricia Hill Collins noemde, beschrijven verschillende deelnemers hun lesstijlen als verwant revolutionaire feministische pedagogie gekenmerkt door een gevoel van radicale zorg voor hun studenten.
Hun verhalen doen me denken aan wat Patricia Hill Collins beschrijft als “ander moederschap”, het fenomeen van zwarte vrouwen die de verantwoordelijkheden op het gebied van moederwerk delen door zwarte kinderen binnen gemeenschappen te beschermen en te helpen opvoeden, vaak inherent en zonder de verwachting dat ze er iets tastbaars voor terugkrijgen.
Of het nu gaat om het uitnodigen van leerlingen die een luisterend oor nodig hebben voor de lunch in het kantoor van de adjunct-directeur, of het simpelweg herkennen van de liefdestalen van leerlingen, onze deelnemers deelden tientallen prachtige manieren waarop zij optreden als leraren, rolmodellen en andere moeders voor hun leerlingen. Zo werd radicale zorg een klinkend raamwerk dat de praktijk van zwarte vrouwelijke opvoeders en de thema’s die door deelnemers aan dit onderzoek naar voren werden gebracht, inspireerde.
Dit gedeelde verantwoordelijkheidsgevoel om authenticiteit, perfectie en representatie van zwartheid te modelleren aan hun zwarte studenten is een vertrouwd gevoel, maar ik merkte enkele duidelijke genderverschillen op in de verwachtingen over hoe ze verschijnen en ruimte innemen.
In dit artikel, en in de relaxation van deze serie over de ervaringen van zwarte vrouwelijke docenten, gaan we dieper in op de intersectionele complexiteiten die veel deelnemers noemden. Terwijl onze deelnemers de spanningen van systemische en interpersoonlijke discriminatie en onderdrukking bespraken, illustreerden deze ruimtes de potentieel genezende effecten van verbinding by way of affiniteitsgroepen, vooral nadat het isolement van de COVID-19-pandemie.
Een samenwerkend, op de gemeenschap gebaseerd onderzoeksproject
Toen we aan dit onderzoek begonnen, was het ons doel om de stemmen van de deelnemers en enkele van de zelden vertelde verhalen over de ervaringen en influence van zwarte docenten centraal te stellen. In deze serie hoor je zelfs van deelnemers die hun eigen verhalen vertellen. Dit idea heet gemeenschapsgebaseerd participatief onderzoek (CBPR).
Het uitgangspunt van deze onderzoeksmethode is dat onderzoekers een stap terug doen en onderzoek benaderen vanuit samenwerking; op deze manier kiezen wij ervoor om onderzoeksresultaten te formuleren met Zwarte vrouwen onderwijzers in plaats van onderzoek te doen op Zwarte vrouwelijke docenten. Wij erkennen dat onze deelnemers specialists zijn in hun eigen leven en binnen hun vakgebied.
Door dit onderzoek zij aan zij met de zwarte vrouwen in dit onderzoek uit te voeren, hebben we goede hoop dat dit onderzoek de grimmige gegevens over leraren die het beroep verlaten, het welzijn van onderwijzers en uiteindelijk waarom veel van deze zwarte vrouwen ondanks de manifestaties in het onderwijs blijven studeren, contextualiseert. van racisme, seksisme en systemische intersectionele discriminatie op hun werkplek.
Om deze kwesties en dit onderzoeksproject tot leven te helpen brengen, werkten we samen met de Abolitionistisch onderwijsnetwerk om een various groep zwarte vrouwelijke docenten te rekruteren. Binnen minder dan 24 uur waren er 300 docenten die interesse toonden in deelname en voldeden aan de onderzoekscriteria. Van de zwarte vrouwen die aan de standards voldeden, namen er 27 deel aan het onderzoek.
![](https://edsurge.imgix.net/uploads/photo/image/10611/1-1705615341.png?w=216&h=162&auto=compress,format&fit=facearea&faceindex=1&facepad=2&blur=10&px=4)
Onze deelnemers zijn docenten uit de hele Verenigde Staten, met een ambtstermijn variërend van drie jaar tot meer dan 30 jaar in de klas en op toonaangevende scholen. Het merendeel van onze deelnemers zit al ruim 15 jaar in het vak. De meesten geven les op openbare scholen, maar een aantal vindt lesplekken op charterscholen, vrijheidsscholen en onafhankelijke scholen. Sommigen zijn hun eigen college begonnen, en sommigen zijn overgestapt naar het hoger onderwijs.
EdSurge Analysis bevat vaak wat wij noemen onderwijs- en leerkringen met docenten waar ze openlijk zorgen, uitdagingen en overwinningen in hun werk kunnen bespreken. Deze keer, nu de schoolgebouwen weer open zijn na de aanhoudende COVID-19-pandemie, nationale lerarentekorten En sterk gepolitiseerde boekenverboden en curriculumbeperkingen op de achtergrond, met dit verkennende onderzoek wilden we ruimtes creëren waar zwarte vrouwelijke docenten met elkaar in touch konden komen, elkaar konden steunen en meer konden leren over hoe het met hen gaat nu er zoveel onrust op scholen plaatsvindt.
![](https://edsurge.imgix.net/uploads/photo/image/10612/2-1705615418.png?w=216&h=162&auto=compress,format&fit=facearea&faceindex=1&facepad=2&blur=10&px=4)
We hielden vier sessies van 90 minuten met zes tot tien deelnemers in elke sessie, gefaciliteerd door een docent, ook een zwarte vrouw, van wie je in een volgend artikel meer zult horen. We hebben de audio van de groepssessies getranscribeerd en de gegevens geanalyseerd met behulp van een methode genaamd thematische reflexieve analyse. In dit artikel vindt u enkele citaten van onze deelnemers.
Deze intieme virtuele lerarenlounges creëerden een niet-oordelende omgeving waarin de docenten zich gehoord konden voelen en verbinding konden maken met andere docenten dichtbij en ver weg. Sommige deelnemers gaven aan dat de mogelijkheid om contact te maken met andere zwarte vrouwelijke onderwijzers voelde als een knuffel van een zuster waarvan ze niet wisten dat ze die nodig had.
In de relaxation van dit artikel zal ik kort enkele hoofdthema’s noemen die ons tijdens onze tijd bij deze docenten zijn opgevallen, en enkele onderwerpen die u kunt verwachten van onze deelnemende co-auteurs in deze komende serie artikelen van Edsurge Analysis.
Waarom zwarte vrouwen lesgeven
Een constant gevoel van onze deelnemers was de vreugde die ze ervoeren bij het lesgeven. Sommigen wisten al sinds hun puberteit dat ze leraar wilden worden, terwijl sommigen een niet zo lineair pad bewandelden, maar bijna alle deelnemers gaven openlijk aan hoe lesgeven – de uitwisseling van kennis, wijsheid en mentorschap – voelde als een roeping. Voor een ervaren lerares op een openbare college in Georgië in het bijzonder is de roeping om lerares te worden er al sinds ze op de middelbare college zat:
“Als ik praat over wie ik ben, heb ik vaak het gevoel dat ik het lesgeven noem, omdat het zo’n groot deel van mij is geweest. Omdat ik in de zevende klas wist dat ik leraar wilde worden.”
Terwijl sommigen voldeden aan de verwachtingen van de generaties op het gebied van lesgeven, voelden anderen de verantwoordelijkheid om de jongere generaties les te geven, vooral nadat ze hadden nagedacht over de positieve influence die hun zwarte leraren op hen hadden. Dat was het geval voor een nieuwe leraar op een openbare college die nog geen vijf jaar in het veld was. Ondanks het feit dat haar grootvader geen formele opleiding had genoten, benadrukte hij altijd het belang van onderwijs:
‘Ik herinner me dat mijn grootvader me altijd vertelde dat het enige dat je niet kan worden ontnomen, is wat er in je hoofd zit. …Dus hoewel hij zelf geen opleiding had genoten, las hij veel en zorgde hij ervoor dat zijn kinderen de kansen kregen als ze naar de universiteit wilden. Hij sprak altijd met zijn kleinkinderen en achterkleinkinderen over onderwijs.”
Waarom zwarte vrouwen blijven
De meeste van onze deelnemers geven les op scholen met grote aantallen zwarte leerlingen, en verschillende deelnemers geven uitdrukking aan hun opzettelijke beslissing om les te geven op overwegend zwarte scholen. Ze beschrijven een gevoel van verantwoordelijkheid tegenover hun studenten vanwege hun gedeelde identiteit en de wijsheid die ze hebben verworven door het overwinnen van obstakels die verband houden met racisme en seksisme. Ze hebben het gevoel dat ze kunnen helpen als hun leerlingen onvermijdelijk met soortgelijke problemen worden geconfronteerd. Eén deelnemer, een veteraan met vijftien jaar ervaring en hoofd van een vrijheidsmicroschool in Georgië, gelooft dat het haar verantwoordelijkheid is om te vechten voor zwarte studenten en gezinnen in de klas:
“Ik behoor tot een lange erfenis van docenten, maar ben ook een begunstigde van de strijd om zwarte vrouwen, zwarte mensen in de klas te hebben. Als ik kom, zorg ik ervoor dat ik altijd zwarte ouders, zwarte gezinnen en zwarte kinderen eer en zeg: ‘Ik ben hier vanwege jouw belangenbehartiging, en omdat ik hier ben vanwege jouw belangenbehartiging, heb ik een verantwoordelijkheid. .”
Meerdere deelnemers deelden soortgelijke verhalen over persoonlijke uitdagingen. Eén deelnemer deelde een ervaring over hoe de onzichtbare tol van emotionele arbeid in de loop van de tijd zichtbaar wordt:
“Studenten willen zich geliefd voelen en willen dat hun gaven worden gevoed door mensen die hen liefhebben, beschermen en begrijpen. En dat is het werk waarvoor ik het gevoel heb dat ik geroepen ben. Aan dat werk zijn kosten verbonden, vooral als we niet voor onszelf zorgen omdat we zoveel geven.’
Hoewel hun werk hun energie kan uitputten, roepen de radicale zorg voor hun studenten en het samensmelten van professionele en persoonlijke identiteit een gevoel van verantwoordelijkheid op om meerdere rollen te spelen in het leven van hun studenten.
Waar gaan we heen vanaf hier
De meeste van onze deelnemers waren het erover eens dat hun baan verweven is met wie ze zijn. Velen beschrijven onderwijs en onderwijs als familiewaarden van generaties; sommigen groeiden op met de herinnering, en sommigen vonden hun wortels in het beroep later in hun leven. Ongeacht hoe en wanneer ze hun liefde voor lesgeven ontdekten, gaven verschillende deelnemers uiting aan een geest van radicale zorg voor hun studenten die hen verankert in het beroep.
Wat we van deze groep zwarte vrouwelijke onderwijzers hebben geleerd, is dat zij een voorbeeld zijn van doorzettingsvermogen, toegewijd zijn aan persoonlijke groei en dat hun gedeelde verantwoordelijkheidsgevoel wortels heeft in burgerrechten en activisme op het gebied van onderwijsrechtvaardigheid. Ze houden zich bezig met radicale zorg voor hun studenten en onderhandelen over een evenwicht tussen radicale zorg voor hun studenten, hun households en zichzelf.
In de relaxation van deze serie zullen we luisteren naar twee deelnemers van het onderzoeksproject en de facilitators van elke sessie. Je kunt een diepere duik verwachten in onderwerpen die naar voren kwamen in de groepsgesprekken met onze deelnemers, zoals:
- Hoe trauma-geïnformeerd leiderschap systemische uitsluiting kan ontwrichten;
- Navigeren door vreemde en gender-expansieve identiteiten terwijl je zwart bent; En
- Hoe op identiteit gebaseerde affiniteitsgroepen kunnen helpen dienen als herstellende, helende ruimtes, vooral na de COVID-19-pandemie.
Onze hoop is dat we tegen het einde van deze serie een beter inzicht krijgen in de ervaringen die uit deze discussies zijn voortgekomen, om zo het behoud en de voorbereiding van zwarte vrouwelijke leraren op de arbeidsmarkt te verbeteren.